ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ  ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Πολλές φορές οι ανά τον κόσμο ερευνητές έχουν αναρωτηθεί, για ποιο λόγο στις σύγχρονες ναρκισσιστικές  κοινωνίες, υπάρχουν άνθρωποι! που προσφέρουν εθελοντική εργασία, στο πλαίσιο διαφόρων προγραμμάτων των δήμων ή μη κυβερνητικών οργανώσεων.
Η συγκεκριμένη συμπεριφορά θεωρείται από πολλούς αξιοθαύμαστη, αλλά από τους ψυχολόγους αινιγματική, αφού όχι μόνο δεν υπάρχει εμφανές! προσωπικό όφελος, αλλά ενίοτε συνεπάγεται, για τον εθελοντή, απώλεια χρόνου και επιπρόσθετο άγχος.(Αυτό εφαρμόζουμε εμείς ως ομάδα κοινω

νικής Αλληλεγκύης στο Γαλάτσι & όπου μπορούμε, με ειδικό όρο στο νομικό μας πλαίσιο, δεν δίνουμε, ούτε παίρνουμε χρήματα από κανέναν). Είναι όμως έτσι, όλες οι ΜΚΟ η κάτι άλλο ? που μόνο στα λόγια είναι ΜΚΟ και κάποιες από αυτές χρηματο δοτούνται αδρά και το 70% πάει σε διοικητικά έξοδα και κανείς δεν ξέρει το πραγματικό, έργο & το μέγεθος, της ανιδιοτε

λούς όπως φαίνεται προσφοράς τους προς το συνάνθρωπο!  

Ερευνητές Ψυχολόγοι και Ψυχίατροι, από όλο το κόσμο μετά από εικοσαετή έρευνα με εθε λοντές εντόπισαν πέντε βασικά κίνητρα εθελοντισμού πού τελικά ανάγεται σε τρόπο ζωής :

1)Αξίες: Για ικανοποίηση προσωπικών αξιών ή ανθρωπιστικών ιδεωδών.

2)Ενδιαφέρον για την κοινότητα: Βοήθεια προς μια ομάδα με την οποία το άτομο αισθάνεται συνδεδεμένο.

3)Ενίσχυση του αυτοσεβασμού: Προκειμένου ο εθελοντής να νιώσει καλύτερα ή να αποφύγει πιέσεις.

4)Κατανόηση: Γνωριμία με άλλους ανθρώπους. τόπους ή πολιτισμούς και συνεπώς καλύτε ρη κατανόηση αυτών.

5)Προσωπική ανάπτυξη: Μια πρόκληση για προσωπική βελτίωση, προώθηση της επαγγελ ματικής σταδιοδρομίας.

Τα άτομα νεαρής ηλικίας συνήθως αναπτύσσουν εθελοντική δραστηριότητα για να προω θήσουν την καριέρα τους, ενώ εθελοντές μεγαλύτερης  ηλικίας(όχι όλοι) κινητοποιούνται από πιο αφηρημένες αξίες! όπως ο ανθρωπισμός, ή η συμμετοχή στη δράση της κοινότητας τους.

                                       ‘ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ – ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ‘  
                           

Το Α και το Ω της εξέλιξης του πολιτισμού μας, είναι η δημιουργία πλάγιων διαδρομών, έγραψε παλαιότερα ο Vigotsky και επανέλαβε ο Γιώργος Τσιάκαλος, σε άρθρο  του για την ΑΝΑΠΗΡΙΑ. Δύο δύσβατες, γεμάτες κακοτοπιές κι αγκάθια διαδρομές, πού ο καθένας μ΄ ένα σταυρό στη πλάτη τραβά την ανηφόρα.

Ο πολιτισμός μας  δεν έχει δημιουργήσει ακόμη τις διαδρομές της εξέλιξής του, ώστε ταυτόχρονα να βοηθά  τα  ΑμεΑ και να τους δίνει τη δύναμη για να παλεύουν τις κακοτοπιές των δύσβατων διαδρομών του. Ξαφνικά ένα συνηθισμένο κλάμα επαναφέρει στη μνήμη μου μια εμπειρία, τη στιγμή της γέννησής ενός ‘Αγγέλου ’ μέχρι σήμερα. Τετραπληγία, Νοητική υστέρηση, Επιληψία διέγνωσε ο παιδονευρολόγος, μετά κάποιους μήνες αναζήτησης προβλήματος & αιτιών. Ιατρικά ταξίδια στο εξωτερικό, ιατρικές επισκέψεις σε παιδονευρολόγους, Ειδικούς παιδαγωγούς, εργοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, ψυχολόγους, κοινωνίκ. λειτουργούς, επισκέπτριες υγείας, νοσηλευτές, καταστήματα, αμαξιδίων και άλλων αναγκαίων (όπως κάνουμε όλοι, για κάθε πρόβλημα υγείας & ας μην υπάρχει όποια περίπτωση αναπηρίας). Κάθε φορά όλα τα παραπάνω επαναλαμβάνονται για να διατηρούν άσβεστη την ελπίδα όχι της πλήρους αποκατάστασης και θεραπείας αλλά της βελτίωσης της κατάστασης του κάθε συνανθρώπου μας.

Βήμα το βήμα προχωρούν και χαίρονται κάθε  εξέλιξη, ακόμη και αργή.

Βιώνω "εκ των έσω" όπως όλοι το κάθε ιδιαίτερο πρόβλημα μας, την δική μας ιδιαιτερότητα (Όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι) και δεν αφήνω τη οργή! ή τον οίκτο να κυριαρχήσει.

Καταγράφω στο νου και στη ψυχή όσα ανακαλύπτω κάθε μέρα έχω καθοδηγητή το ΧΡΙΣΤΟ και το μέσα μου. Εμπλουτίζομαι μ΄ εμπειρίες άγνωστες μέχρι τώρα, κάνω την αδυναμία, δύναμή μου και προχωρώ όπως  όλοι, ο καθένας με τα δικά του προβλήματα σε αυτή την ζωή.

Στέκομαι στη άκρη της ΄πλάγιας - διαδρομής΄ και βάζω στόχο να την ανοίξω για να φωτιστεί ο δρόμος που θα πρέπει να πάρουν και άλλα ΑμεΑ και άλλοι γονείς παιδιών με ιδιαιτερότητα, για ν΄ αποφύγουν τις κακοτοπιές και να βγούν στο ξέφωτο της χαράς της αισιοδοξίας, στο ξέφωτο της ζωής. Γιατί τα παιδιά! Τα ΑμεΑ! δεν είναι κάποιοι ΑΛΛΟΙ.

Είναι αυτό που η ΦΥΣΗ τα έπλασε, ( η ) μια άτυχη στιγμή τους έφερε το ιδιαίτερο πρόβλημα και έχουν το δικό τους ρυθμό ανάπτυξης και η δική τους φύση κανονική είναι.

Τα δυσκολεύει η δική μας κοινωνία επειδή δεν μπορούν,  ν’ αντεπεξέλθουν στους δικούς της ανταγωνιστικούς ρυθμούς. Επειδή δεν μπορούν, να ζήσουν με τους απαιτητικούς ρυθμούς των εμπορευματικών της αξιών.

Καθηγητές, ψυχολόγοι, νευρολόγοι, ψυχοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, γυμναστές, υπηρεσίες πρόνοιας επιστήμονες κάθε είδους, ζουν από τα ΑμεΑ και τα παιδιά γενναίων γονιών.

(Εδώ υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις) που ξεπερνούν τους εαυτούς τους για ν’ αντιμετωπίσουν όχι μόνο το πρόβλημα! αλλά και τα υπέρογκα έξοδα της θεραπείας τους. Το Ιατροκεντρικό μοντέλο επιμένει. ( Σμήνος από ειδικούς και ειδήμονες, επιστήμονες και μη) γύρω από κάθε παιδί και οι γονείς θέλουν, ελπίζουν κι όσοι τα καταφέρνουν αισιοδοξούν.

 Όλοι από τους πιο πάνω έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Αγαπούν όλα τα  ΑμεΑ! και επιμένουν στην προσπάθειά τους. Τιτάνια προσπάθεια με το αζημίωτο φυσικά!

(Μιας και η πολιτεία είναι σχεδόν απούσα δίνοντας ψίχουλα σε ότι θεραπεία γίνεται) Είναι όμως υποχρέωσή τους ;

Ως πότε η ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ  θα βρίσκεται στα χέρια του ιδιωτικού τομέα ? των (λίγων του εθελοντισμού καλώς εννοούμενου) και της φιλανθρωπίας (κακώς εννοούμενης) Ο χαρακτηρισμός του 2003 ως έτους αναπηρίας έρχεται να μας θυμίσει τίνος χρέωση έπρεπε νάνε το κάθε ιδιαίτερο πρόβλημα.

Της πολιτείας, που θα μπαίνει μπροστά  και θα καθορίζει τα πάντα και το ρόλο του καθενός. Όχι μόνο 3 Δεκέμβρη παγκόσμια μέρα

 Έτος 2003: Ευρωπαϊκό έτος Αναπηρίας. Ευρωπαϊκό έτος Υποκρισίας 2007! σε μια Ευρώπη όπου κυριαρχούν οι

παγκοσμιοποιημένες  πολιτικές που επιβάλλουν  περιορισμό των κοινωνικών  δαπανών, λιγότερη  σύνταξη πιο μικρά επιδόματα, μηδενική σχεδόν εκπαίδευση, εργασία, πρόσβαση για διασκέδαση και επαφή μέ όλους τους συνανθρώπους με πλήρη ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗ και με λιγότερα ιδρύματα και μπουντρούμια.

 Άρα Μπορούμε να ελπίζουμε σε ανατροπή των δεδομένων? Μπορούμε να ελπίζουμε στην αντιμετώπιση της αναπηρίας ως μια ρεαλιστική κατάσταση, με ΑΜΕΑ, ΓΟΝΕΙΣ και τους λιγοστούς ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ  επίκουρους ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ! να διεκδικούν ο καθένας το δικό τους ρόλο σε μια κοινωνία! ίσων και ελεύθερων προσωπικοτήτων? Προσωπικά δε το ελπίζω και ΤΟΣΟ! Αλλά ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ  35 χρόνια με ΗΘΟΣ και ΣΕΒΑΣΜΟ! για τον ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ αισιοδοξώ όμως τα μέγιστα. Μεταδίδω αυτή τη αισιοδοξία στους γύρω μου και αντλώ δύναμη από τη αδυναμία κάθε ΑμεΑ . Αυτός είναι ο δικός μας δρόμος. Η διαφορετικότητα των παιδιών και των ίδιων των ΑμεΑ να γίνει η δική μας δύναμη.

Η προσπάθεια τους να μας πουν βγάλτε μας στο κόσμο στο φως! να γίνουν τα δικά μας όπλα τα δικά μας 45άρια, οι δικοί μας χημικοί πύραυλοι,  στον αγώνα για μια κοινωνία που δε θα χρειάζεται να χαρακτηρίζει τα "ΕΤΗ" της  για να τύχουν της πρόνοιας και συγκυριακής ευνοϊκής μεταχείρισης τα αδύναμα μέλη της (Τρίτη - ηλικία, ΑμεΑ, Ευπαθείς ομάδες)Για μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ, όπου(εσύ, τ’ αδέρφια μας, οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι (κανείς δεν έχει συμβόλαιο με τη ΖΩΗ)! δεν θα τυχαίνουν της πρόνοιάς της αλλά Θάνε ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΙ.

 Για να ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟΥΝ ΟΛΟΙ, να ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ και ν΄ απολαύσουν τη ΖΩΗ, ΠΙΝΟΝΤΑΣ όλους τούς ΧΥΜΟΥΣ  ΤΗΣ.  ΤΙ  ΛΕΤΕ ΑΞΙΖΕΙ ?  Εμείς λέμε ναι και σας καλούμε όλους να ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ….... ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΙ  ΜΕ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ και ΗΘΟΣ με έργα και συνεχή αγώνα, όχι με λόγια και υποσχέσεις. Ο καθένας απ’ όπου μπορεί για να σχηματιστεί μεγάλη αγκαλιά για όλους τους ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ !! χωρίς διακρίσεις χωρίς χρώματα ώστε να μπορέσουμε όλοι κάποτε να κοιταχτούμε στα μάτια ειλικρινά !!! γιατί θάχουμε πετύχει να φτιαχτεί η ΓΗ μας απ΄ άκρη σ΄ άκρη, μια ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ  ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, που το αυτονόητο θα δίνεται απλόχερα, χωρίς επαιτεία.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ!  ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ.

ΠΑΝΤΑ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ ΗΡΕΜΙΑ.

Κουνάνης Ελευθέριος Φραγκίσκος

Εκπαιδευτικός – Παιδαγωγός, ΑμεΑ.

http://users.otenet.gr/~fracisko/

www.pasipka.gr/

 www.e-galatsi.gr/